Posted by admin

Het is niet voor niets dat insuline het ‘vetproducerend hormoon’ wordt genoemd. Om te beginnen gaat de insuline aan de slag om glucose (in het bloed gekomen door het eten van koolhydraten) naar de cellen te transporteren. De cellen gebruiken een deel van de glucose (waar de insuline nu in verwerkt zit) maar hebben op een bepaald moment gewoon voldoende om goed te functioneren.

Op dat moment gaat de lever aan het werk. Deze zet overbodige glucose om in glycogeen dat deels in de lever zelf en voor een ander deel in de spieren wordt opgeslagen. De voorraad glycogeen kan dan later als energiebron worden aangesproken.

Maar ook aan dit proces komt een eind als de natuurlijke opslagplaatsen voor glycogeen ‘vol’ zijn. Dan blijft er maar één oplossing over: de lever zet de resterende glucose om in vet.

Omdat vet veel meer opslagcapaciteit heeft om energie op te slaan dan glucose, kan het lichaam ook meer vet opslaan. En dat leidt logischerwijze tot overgewicht of zwaarlijvigheid.