Wat is een gemakkelijk en simpel dieet voor een werkende vrouw? Hier is wat ik gisteren heb gegeten:

`s morgens: Evergreen
10:00 uur: 1 bruine boterham met magere snijwaren
lunch: 1 bruine boterham met magere snijwaren + 500ml magere melk
15:00 uur: 1 appel
diner: Yoghurt met cruesli (indien ik `s avonds groente en een stukje mager vlees eet, kom ik nog sneller aan en heb ik halverwege de avond ook honger)

Ik drink ongeveer 1,5 liter vocht op een dag en moet ook heel vaak naar het toilet, dus ik houd geen vocht vast.

Ik heb al verschillende diëten gevolgd en de moed zakt me langzaamaan in de schoenen. Mijn huisarts denkt dat er een probleem met me is. Hij zegt: “iemand die zo weinig eet, moet afvallen.”

Wat kan ik doen? Ik word er stilaan moedeloos van.

Antwoord

Het antwoord klinkt heel onlogisch maar is eigenlijk simpel.

Het is namelijk zo dat je te weinig eet. Ja, dit lees je goed: je eet op een dag te weinig. Laat me dit even verduidelijken:

Je lichaam heeft dagelijks heel wat energie nodig om de basisfuncties uit te oefenen. Denk maar aan het kloppen van je hart, het ademen, het verteren van voedsel, je spieren laten bewegen,…

De hoeveelheid energie die je lichaam hier voor nodig heeft, noemt men het basaal metabolisme. Deze hoeveelheid energie heeft je lichaam absoluut nodig om zijn levensfuncties uit te voeren. Wat denk je dat er gebeurt als je minder energie eet dan je lichaam nodig heeft?

Je lichaam bezit een speciale overlevingsfunctie. Wanneer je gedurende een bepaalde tijd minder calorieën eet dan je basaal metabolisme, vertraagt je lichaam automatisch zijn metabolisme.

Het verbrandt dus minder energie, omdat het vreest dat er een lange periode met weinig voedsel aankomt. En het voedsel dat het toch krijgt, zal het vrijwel onmiddellijk als vetreserve opslaan.

Ondertussen lijdt jij honger maar valt toch niet af. Daarom ga je nog minder eten, waardoor je metabolisme nog verder daalt, enz… Je geraakt in een vicieuze cirkel waar je moeilijk uit geraakt.

Het klinkt heel onlogisch, maar eigenlijk is het dat niet: hoe minder je eet, hoe trager je metabolisme werkt.

Dit betekent niet dat je onbeperkt kan eten en denken dat je verbranding dan nog sneller zal werken. Er is natuurlijk een grens. Want alle extra calorieën die je lichaam niet nodig heeft, slaat het op als lichaamsvet.

Dus concreet: je moet voldoende eten om je metabolisme hoog te houden en regelmatig wat beweging nemen om extra calorieën te verbranden. Alleen zo kan je veilig lichaamsvet verbranden.

De meeste mensen dat honger lijden de enige weg naar een slank lichaam is. Dit is helemaal fout! Als je overtollig lichaamsvet wil kwijtspelen, is honger lijden absoluut verboden!

Op dat moment gaat de lever aan het werk. Deze zet overbodige glucose om in glycogeen dat deels in de lever zelf en voor een ander deel in de spieren wordt opgeslagen. De voorraad glycogeen kan dan later als energiebron worden aangesproken.

Maar ook aan dit proces komt een eind als de natuurlijke opslagplaatsen voor glycogeen ‘vol’ zijn. Dan blijft er maar één oplossing over: de lever zet de resterende glucose om in vet.

Omdat vet veel meer opslagcapaciteit heeft om energie op te slaan dan glucose, kan het lichaam ook meer vet opslaan. En dat leidt logischerwijze tot overgewicht of zwaarlijvigheid.

Nemen we er even een vetarm dieet bij. U eet dan producten waarin de hoeveelheid vetten drastisch beperkt wordt. En wat gebeurt er? Die vetten worden dan grotendeels vervangen door suikers en andere slechte koolhydraten. Deze koolhydraten worden in het lichaam bijna onmiddellijk omgezet in glucose, wat weer een enorme insulineaanmaak tot gevolg heeft.

De kans op een overproductie aan insuline is vervolgens levensgroot. En treedt dát eenmaal op, dan heeft dat schadelijke gevolgen voor het lichaam. De kans op verhoogde bloeddruk en hartstoornissen neemt enorm toe.

Het effect dat we echter het beste kunnen waarnemen is zwaarlijvigheid, omdat het teveel aan insuline immers rechtstreeks wordt opgeslagen als lichaamsvet.

Vreemd nietwaar… een vetarm dieet kan leiden tot zwaarlijvigheid…

Er is nog een reden om niet over te gaan op een vetarm dieet. Niet alle energiebronnen worden immers omgezet naar glucose.

In tegenstelling tot koolhydraten zijn vetten en eiwitten voedingsstoffen die rechtstreeks door het lichaam kunnen worden opgenomen. Zij hebben geen extra insuline nodig maar worden heel geleidelijk, op natuurlijke wijze, door het lichaam opgenomen. En juist dat is uitermate belangrijk. Voldoende vetten en eiwitten houden de suikerspiegel (en dus ook uw eetbuien) onder controle. 

En dat is wel heel anders bij suiker en andere (slechte) koolhydraten. Deze worden bijna onmiddellijk door het lichaam omgezet in glucose en er wordt vervolgens een enorme hoeveelheid insuline aangemaakt om de glucose naar de cellen te transporteren.

Gevolg daarvan is dat uw suikerspiegel meteen na het eten spectaculair stijgt. Toegegeven, u voelt zich dan even heel energiek. Maar dat effect is snel uitgewerkt. Uw suikerspiegel daalt enige tijd later weer net zo spectaculair als dat hij steeg. Met als gevolg: u voelt zich slap en krijgt opnieuw zin in eten. 
 

Light werkt ook niet!

In een vetarm dieet worden, zoals de naam al aangeeft, vetten zoveel mogelijk vermeden. Een van de ‘trucs’ daarbij is het vervangen van gewone producten door light producten. ‘Light’ betekent dat de hoeveelheid vetten in deze producten beperkt wordt.

Dat lijkt OK maar dat is het niet. De vetten worden immers vangen door schadelijke stoffen zoals suikers en geharde vetten (vetten die zo bewerkt zijn dat ze bij kamertemperatuur gestold zijn, terwijl ze normaal in olievorm zouden voorkomen). 
 

Het lichaam heeft vetten nodig

Door vetarm te eten, onthoudt u uw lichaam een aantal vitaminen die onmisbaar zijn. 

Maar er is nog een probleem. Het eten van vetten zorgt namelijk snel voor een verzadigingsgevoel. In tegenstelling tot (bijvoorbeeld) 50 gram koolhydraten, die u zó naar binnen werkt, zult u 50 gram vet waarschijnlijk niet verorberd krijgen.

Ofwel: u eet dan wel vet maar u eet ook veel minder! En… de vetten die u eet worden slechts langzaam door het lichaam opgenomen waardoor u minder snel opnieuw honger krijgt.

De manier waarop het lichaam reageert op bepaalde voedingsstoffen, noemen we het metabolisme. We hebben al gezien dat die reactie bij lang niet alle soorten voedsel hetzelfde is.

In normale omstandigheden zal het metabolisme goed functioneren. Komen er koolhydraten het lichaam binnen, dan worden die omgezet naar glucose en wordt een hoeveelheid insuline geproduceerd die net voldoende is om de glucose naar de cellen te transporteren. In een dergelijk geval doen zich geen problemen voor. Alle geproduceerde insuline wordt immers netjes gebruikt waarvoor het dient.

Verstoord metabolisme

Problemen ontstaan bij een verstoord metabolisme. In de meeste gevallen zal dezelfde hoeveelheid voedsel daarbij zorgen voor een overproductie aan insuline. Een overschot, dat rechtstreeks wordt opgeslagen als lichaamsvet!

Hoe kan het gebeuren, dat het metabolisme bij sommige mensen ‘opeens’ verstoord is? Om te beginnen: er is geen ‘opeens’! We hebben hier zelfs te maken met een geleidelijk proces waar je niks van merkt …tot het niveau bereikt is waarvan de gevolgen wel degelijk te merken (en te zien!) zijn… namelijk: overgewicht. 
 

Oorzaak

Grootste boosdoeners (oorzaken van overgewicht) zijn sommige voedingsstoffen, die zorgen voor een enorme verstoring van het metabolisme. Eén daarvan kennen we allemaal: suiker. Dat wordt in ontzettend veel bewerkte producten gebruikt.

Als u bijvoorbeeld op de verpakking van ‘gezonde’ ontbijtgranen kijkt, dan ziet u dat een zeer grote hoeveelheid suikers is toegevoegd. Niet alleen pure suiker, maar ook dextrose, lactose, fructose, honing, maïssiroop en andere siropen. Al deze stoffen heten weliswaar anders, door het lichaam worden ze gewoon geïdentificeerd als suiker.

Het Ketosis Plan gaat uit van een herstel van het metabolisme, waardoor weer een gecontroleerde insulineproductie ontstaat. Dit wordt mogelijk gemaakt door de consumptie van koolhydraten (suikers) te beperken. In de eerste fase van het Ketosis Plan zal die beperking heel drastisch zijn, waarna geleidelijk meer en meer goede koolhydraten gebruikt mogen worden. 
 

De ene koolhydraat is de andere niet!

Koolhydraten vormen een grote, complexe groep energiebronnen. Ze komen in de meest uiteenlopende soorten etenswaren voor. Fruit, groenten en granen bevatten koolhydraten. Maar ze zitten ook in zetmeelhoudende producten.

Niet alle koolhydraten gedragen zich hetzelfde. Er zijn verschillende groepen koolhydraten, die zich allemaal anders gedragen als ze in het lichaam komen. 

Op het moment dat u weet welke koolhydraten welke invloed hebben op uw suikerspiegel, is het mogelijk om te bepalen welk voedsel u wel of niet mag eten. Op die manier is het eenvoudig om het Ketosis Plan in uw dagelijks leven in te voegen. Niet als een ‘crashdieet’ met jojo-effecten, maar als een gezonde levenswijze.

Laten we de diverse groepen eens bekijken:

De koolhydraten die onmiddellijk worden omgezet in glucose. Deze hebben een grote invloed op de suikerspiegel. Gewone suiker is hiervan het beste voorbeeld.

De koolhydraten die door het lichaam langzaam worden omgezet in glucose.

De koolhydraten die helemaal niet worden opgenomen door het lichaam: de vezels. Deze hebben totaal geen invloed op de suikerspiegel. Hun functie is het onderhouden van een goede werking van de darmen. 

Het zal belangrijk zijn om zo weinig mogelijk (of beter: op een gecontroleerde manier) koolhydraten uit de eerste groep te eten. Uw dagelijkse hoeveelheid koolhydraten zal dus voornamelijk uit de andere groepen moeten komen.

Logisch, want waar de eerste groep de suikerspiegel (en dus ook het hongergevoel) enorm doet stijgen, worden de producten uit de andere twee groepen langzamer (of zelfs helemaal niet) door het lichaam opgenomen, met een constant niveau van de suikerspiegel tot gevolg

‘Volgens mij eet ik helemaal niet teveel. En toch…’

Neemt u de volgende punten voor uzelf eens heel eerlijk door…

• Hoewel ik niet veel eet, voel ik mezelf toch te zwaar
• Ik volg heel stipt andere diëten maar ik verlies geen gewicht en eindig een heel eind van mijn streefgewicht
• Mensen die veel slanker zijn dan ik, eten toch veel meer en gebruiken meer calorieën
• Ik irriteer me aan het hongergevoel, dat bij caloriearme diëten steeds weer opduikt
• Ik heb het gevoel dat de hoeveelheid voedsel die ik nu eet het minimum is dat ik kan eten zonder me onverzadigd te voelen Als ik een zogenaamde ‘uitgebalanceerde’ maaltijd hebt gegeten, sta ik met honger op van tafel
• Als ik de hoeveelheden eet waarbij ik me goed voel dan val ik niet af maar kom ik zelfs bij
• Ik val met gemak 5 tot 10 kg af maar die komen er daarna even vlug weer aan
• Zelfs als ik natuurlijke, vetarme producten eet, komen er kilo’s bij
• Ik eet heel gedisciplineerd, dus er zal wel iets fout zijn met mijn metabolisme
• Volgens mij zijn mijn gewichtsproblemen erfelijk
• Ik eet omdat ik me dan beter voel

Herkent u zich in de meeste van bovenstaande ’stellingen’ en uitspraken, dan heeft u naar alle waarschijnlijkheid een probleem met uw metabolisme. Dat blijkt uit het feit dat u geen gewicht verliest, uw gewicht niet behoudt, steeds honger heeft of niet verzadigd raakt.

Type 2:

‘Ik snak altijd naar eten!’

Ga weer voor uzelf na of de volgende uitspraken ook voor u gelden:

• Ik heb een onverklaarbare obsessie voor eten
• Ik eet regelmatig laat op de avond, zelfs na het avondeten
• Ik heb regelmatig ‘vreetbuien’
• Ik snak voortdurend naar zoetigheid, pasta, brood of andere koolhydraatrijke voedingsmiddelen
• Als er eten ís dan eet ik de hele dag
• Al twee uur na een goede maaltijd verlang ik weer naar eten.
• Ik beschouw mezelf als een dwangmatig eter
• Ik wou dat ik mijn eetgedrag onder controle kon houden
• Als ik niet eet…
  ben ik prikkelbaar
  verminderen mijn kracht en uithoudingsvermogen
  heb ik dikwijls last van vlagen van vermoeidheid, vooral in de namiddag
  lijd ik aan stemmingswisselingen
  heb ik moeite om me te concentreren
  slaap ik moeilijk (ofwel: ik heb zeer veel slaap nodig of ik word plotseling wakker tijdens een diepe slaap)
  voel ik me ongerust, angstig of bedroefd terwijl daar helemaal geen verklaarbare reden voor is
  heb ik last van duizeligheid, beven of hartkloppingen.

Komen meerdere van de verschijnselen u bekend voor dan heeft u waarschijnlijk last van een onstabiele suikerspiegel of in sommige gevallen van prediabetes. 

Type 3:

‘Ik kan gewoon niet zonder bepaald eten of drinken!’

De procedure is bekend: lees de opmerkingen en bepaal of ze voor u gelden.

• Er is bepaald eten of een drankje waar ik gewoon niet zonder kan
• Ik ruil om het even welke maaltijd dolgraag in voor mijn favoriete voedsel
• Er is bepaald eten of een zeker drankje waardoor ik me beter voel zodra ik het consumeer
• Misschien ben ik wel verslaafd aan het eten of drinken van…… (vult u zelf maar in)
   

Herkent u zich in deze uitspraken dan bent u waarschijnlijk verslaafd aan bepaald eten of drinken. Andere termen die hiervoor gebruikt worden, zijn voedselallergie of voedselintolerantie. Dat kan echter allemaal niet verbloemen dat het een groot probleem is. Zeker als het voedsel of de drank die u als verslavend beschouwt slechte koolhydraten bevat. Dan bent u namelijk óók verslaafd aan die koolhydraten. En dat is gewoon slecht voor uw lichaam.

Waarom is dit zo belangrijk om te weten?

Het is vooral een snel wisselende suikerspiegel die ervoor zorgt dat we onregelmatig (en dus vaak slecht) eten. Kijkt u maar:

Hongergevoel => reactie: koolhydraatrijk eten => gevolg: suikerspiegel stijgt snel => hongergevoel over… 

ECHTER…

Hongergevoel komt net zo snel (of sneller) terug => gevolg: de hele cyclus begint opnieuw…

Met een langzaam wisselende suikerspiegel zal geen acuut hongergevoel optreden. Daardoor zal er tussendoor ook minder snel naar (koolhydraatrijke) snacks gegrepen worden.

Als we dit allemaal weten, dan is het ook logisch, dat we bij ons eten goed gaan letten op welke voedingsmiddelen een verhoging van de suikerspiegel veroorzaken.

Om dit na te kunnen gaan, is er de glycemische index. Deze index is in feite een numerieke schaal waarop elk product een bepaalde waarde heeft. Hoe hoger een bepaald voedingsmiddel scoort op de glycemische index, des te sneller wordt het door het lichaam omgezet in glucose.

Samenstelling van voedingsmiddelen

Het lichaam haalt energie uit het voedsel dat we eten. Daarbij onderscheiden we drie grote groepen voedingsstoffen: koolhydraten, vetten en eiwitten.

Vetten
Er bestaan onverzadigde vetten (uit plantaardig voedsel) en verzadigde vetten (uit dierlijk voedsel). Vetten worden door het lichaam verbrand zonder dat er insulineaanmaak voor nodig is. Ze kunnen dus onmiddellijk door het lichaam worden opgenomen.

Eiwitten
Deze groep voedingsmiddelen is belangrijk voor de weefselopbouw en de groei (of het herstel) van het lichaam. Ze komen voornamelijk voor in vlees, melkproducten, eieren en noten. Net als vetten, worden eiwitten rechtstreeks door het lichaam opgenomen. De productie van insuline wordt daardoor dus niet ontregeld.

Koolhydraten
In enorm veel voedingsmiddelen komen koolhydraten voor. Onder meer in brood, pasta, aardappelen en rijst. Het zijn in feite aaneenschakelingen van suikers, die bijna onmiddellijk worden omgezet in glucose en zorgen voor een (over)productie van insuline. Er moet wel een onderscheid gemaakt worden tussen ‘goede’ en ’slechte’ koolhydraten.

Goede koolhydraten vinden we terug in bijvoorbeeld groenten, noten en zaden. De slechte zijn vooral de suikers en witte bloem.

De meeste producten die we eten bevatten bouwstoffen uit alle drie de groepen. Brood bevat bijvoorbeeld veel koolhydraten, maar ook eiwitten en zelfs een beetje vet. Als we naar koekjes, gebak en andere bewerkte producten kijken, dan zien we dat deze - naast eiwitten en veel vet - ook enorm veel slechte koolhydraten bevatten.